X
تبلیغات
zeitoon
 طالع بینی

لـشم ، لآشـی نیستم

بــَد دهنم ، بـی ادب نیستم

وَحــشی ام ، بی رحــم نیستم


تــَـکپـرم ، مـغرور نیستم


خــود خواهم ، پــُر توقع نیستم


... رُکــم ، دروغـگو نیستم


کلـه خــَرم ، بیشعــور نیستم


ساکتم ،لال نيستم


آرومم ، فلج نيستم


واقع بينم، بد بين نيستم


سرم شلوغه ، تو برق نيستم


خوش حالم ، بي درد نيستم

ساده ام ، اسگل نيستم


خونسردم ، بيخيال نيستم


کنجکاوم ، فضول نيستم


شيطونم ، شرور نيستم

.پر سرو صدام ، تو مخ نيستم


حاضر جوابم ، گستاخ نيستم

زياد نيستم ، کمم نيستم

با احساسم، خرم نيستم


زرنگم ، سو استفاده گر نيستم


جـا نمـاز آب نميكشــم‌ ، دو رونيستم


در کل بگم نامرد نيستم


خلاصـه خودِ خودمــــم واقـعــــي...♥♥♥...

 

|+| نوشته شده توسط سعید قنبرپور در یکشنبه بیست و نهم بهمن 1391  |
 

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود
گاهی تمام حادثه از دست می رود

گاهی همان کسی که دم از عقل می زند
در راه هوشیاری خود مست می رود

گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست
وقتی که قلب خون شده بشکست می رود

اول اگر چه با سخن از عشق آمده
آخر خلاف آنچه که گفته است می رود

وای از غرور تازه به دوران رسیده ای
وقتی میان طایفه ای پست می رود

هر چند مضحک است و پر از خنده های تلخ
بر ما هر آنچه لایقمان هست می رود

گاهی کسی نشسته که غوغا به پا کند
وقتی غبار معرکه بنشست می رود

اینجا یکی برای خودش حکم می دهد
آن دیگری همیشه به پیوست می رود

این لحظه ها که قیمت قد کمان ماست
تیریست بی نشانه که از شصت می رود

بیراهه ها به مقصد خود ساده می رسند
اما مسیر جاده به بن بست می رود

 

 

|+| نوشته شده توسط سعید قنبرپور در یکشنبه بیست و نهم بهمن 1391  |
 

کنارت چقدر حال من بهتره .. از این حالی که این روزا میشه داشت
اگه دنیا هر چی که داشتم گرفت .. ولی دستتو توی دستام گذاشت

بگو تا کجا میشه هم‌دست بود .. تو راهی که بی‌راهه هم‌پای ماست
تو صبحی که تاریک‌تر از شبه .. تو این شب که کابوس رویای ماست

با چشمات پر کن نگاه منو .. که یه عمره از وهم خالیتره
حقیقی‌ترین لحظه‌هامو ببین .. که از آرزو هم خیالی‌تره

بگو تا کجا میشه هم دست بود .. تو راهی که بیراهه همپای ماست
تو صبحی که تاریک‌تر از شبه .. تو این شب که کابوس رویای ماست



|+| نوشته شده توسط سعید قنبرپور در یکشنبه بیست و نهم بهمن 1391  |
 Brief History of Olive Tree in Iran
 
 

  • OLIVE TREE (zaytun). The cultivated olive tree (Olea europaea L, Oleaceae) is a long-lived, evergreen tree native to the Mediterranean basin. It is valued for its fruit and oil. Olives are picked late in autumn or winter, as the oil content and fruit characteristics change with ripening. Olive cultivars usually fall into one of two commercial uses, “oil,” and “table.” Harvesting is still done inefficiently; ripe fruits are not picked by hand and carefully, but beaten off the trees with a stick and thus both tree and fruits are damaged. Those for pickling have to be harvested by hand as the fruit bruises easily (Rāhnamā 1995, III, p. 143; Stolze and Andreas 1885, p. 13). Olive cultivation began some 6,000 years ago on the Mediterranean coast of Syria and Palestine. A recent study concluded that “the distribution of cultivar mitotypes has shown that the prevailing displacement of cultivars occurred from East to West. But these cultivar transfers did not exclude an original breeding effort within the western countries” (Besnard, Baradat, and Bervillé 2001, pp. 251-58). The olive tree was also cultivated in Iran as of about 3000 BCE and, as the Persian loanword for both the olive tree and its fruit (zaytun) indicates, its cultivation and/or use may have been imported from the Levant. The term is also a loanword in other languages such as Armenian (zeit; jet), Ossetic and Georgian (zet’i) (Lauffer 1919, p. 415).

In the 10th and 11th centuries, olives were cultivated at Nišāpur, Gorgān, Deylam, Rāmhormuz, Arrajān, and Fārs. This distribution of the cultivation of the olive probably also reflects the situation as it existed in pre-Islamic Persia. Olives were eaten as a fruit, at least in the Caspian area (Spuler, Iran, pp. 387, 509, quoting Moqaddasi, pp. 318, 353, 357, 407, 420; Eṣṭaḵri, pp. 40, 128, 213; Ebn Ḥawqal, tr. Kramers, pp. 184, 272, 382; Spiegel 1971, I, pp. 257-58). In the Safavid period, olives allegedly only grew “on the frontiers of Arabia, and in Māzandarān, near the Caspian Sea” (Chardin III, p. 345; Kaempfer 1968, pp. 66, 68 (Rašt, Manjil). Around 1740, they were also said to grow near Ardabil, which is probably a mistake for Manjil (Hanway, Travels I, p. 261). Europeans did not like Persian Safavid olives very much, because when offered for sale they were full of sand and rotten (Tavernier 1930, p. 15; Müller 1764, VII, p. 358). This was probably due to the fact that olives and its oil were hardly used in Iran at that time. In Georgia and Armenia, olive oil was very expensive (Chardin IV, pp. 83-84; de Tournefort 1741, III, pp. 157, 173).

In the 19th century olives were mainly cultivated in the Caspian provinces, although they were also cultivated or grew wild in other parts of Persia. In 1817, Frederika von Freygang observed that the wild olive grew from the Caspian shores to the Terek river. The Armenians and Tartars ate the fruit of this tree, and extracted a juice from it called tolkan (von Freygang 1823, p. 192). The tree also grew in the south. In 1840, Baron de Bode observed that on the banks of the Hendiān river, near Behbahān (q.v.), olive-trees grew, near the town of Zaytun (de Bode 1845, I, p. 294). The olive tree was also conspicuous in Baluchistan, where it was often cultivated around shrines (Aitchison 1890, p. 144; Goldsmid, “Notes,” p. 271 (Čāh-Bahār q.v.). There were also some good olive trees near Bušehr (q.v.) and Kermān (Fayżābād) and at Ṭārom (Zanjān) (Stolze and Andreas 1885, p. 13; ʿAyn-al-Salṭana 1997, II, p. 1494; Schindler 1881, p. 357).

However, the main concentration of olive-trees was in particular on the Rašt-Manjil route and in the Rudbār-Sefidrud area (the confluence of the Šāhrud and the Qezel-Uzen, on their borders, from Manjil till Raḥmatābād), where one found the largest concentration (entire forests) of olive trees. (Chodzko 1850, II, p. 66; Eʾtemād-al-Salṭana 1989, I, p. 449; Polak 1862, p. 139). In Rudbār alone, in the 1840s, there were 150,000 olive trees, although Churchill estimated the total number of trees at 130,000 in 1896. He further noted that olives were also cultivated “in the district of Genjeh, nearer Resht, and in Taroum to the south. On the right bank of the Sefid Rood the principal villages are Kilishter, Viaieh (where the Kousis factory is established), Rezehgah, Geldian, Harzevil, and Mengil, as well as some 20 or so less important villages” (DCR 407, “Report on the Cultivation of Olives in the districts of Ghilan by H.L. Churchill,” London, 1896), p. 2; Mirzā Ebrāhim 1976, pp. 179, 181-82, 189, 245, n. 10/182).

During the 19th century, three varieties of olive trees were cultivated: the zaytun-e zard, which only produced edible table olives, and two others that were only cultivated for producing oil (Chodzko 1850, II, p. 66). This preference for non-edible olives had to do with the fact that Persians did not use olive oil and did not know how to prepare it properly either. It was therefore only used to prepare a fatty soap and lamp oil. Part of the fruits were salted and preserved in vinegar by Armenians and exported to the Caucasus (Polak 1862, p. 139). According to Bohler, the olive oil was so filthy that you could only use it as a lighting fuel (Bohler 1977, p. 6).

Efforts to get Persians to consume olive oil were undertaken by foreigners. At the end of the 1840s, a Russian company erected an oil-mill in Harzevil, at an estimated cost of 120,000 francs, to cash in on the market potential for export to the Caucasus. The royal decree granting the olive-oil concession, however, was made out to a Persian, who had the sole right to buy the olives at a fixed price. The decree stated that after five years the factory had to be transferred to the Persian government. The investment failed due to lack of technical management. The oil was not fit for export and was only used inside Iran. The price in Anzali (q.v.) was 20 francs per pud (a Russian unit of weight: 1 pud = 16.38 kg). The enterprise was abandoned, and the royal decree granting the concession was not renewed. After sometime the government leased the rehabilitated building to the original owner for 2,500 francs per year. A new attempt to produce olive oil for export was undertaken in the 1850s by a German, but also failed (Melgunov 1868, pp. 186, 261, 263-65, 269-70; Stolze and Andreas 1885, p. 13; Polak 1862, p. 139; Bohler 1977, p. 6; see also Schindler 1881, p. 357). Around 1860, a few Russian Armenians operated an oil-press at Manjil. Eastwick reported that the undertaking “does not seem too profitable, because their number had dwindled from 15 to 8 persons” (Eastwick 1864, I, p. 320). In the 1870s, two French experts tried to succeed where the others had failed. Although they were able to refine a small quantity of olive oil of a quality comparable to fine French table olive oil (Government of Great Britain, “Report on the present State of Persia and her Mineral Resources, &c.; with an Appendix by Dr. Baker on the Diseases and Climate of the North of Persia,” AP 67, 1886, p. 313) their business nevertheless failed (De Windt 1891, p. 62; Stolze and Andreas 1885, p. 13). After the departure of the French a few Russian Armenians were able to start a small enterprise at Manjil, which produced a small quantity of excellent oil, equal to the best oil of the Provence. Apart from being pressed part of the olives were salted, preserved, and consumed domestically and in Russia. They were able to make good olive oil (rowḡan-ezaytun) at Rašt (Government of Great Britain, “Report by Consul Churchill on the Trade and Commerce of Province of Ghilan, Mazenderan, and Asterabad for the Years 1876,” AP 82 (1877), p. 755). The Armenians operated large plantations of olive trees at Rudbār and Raḥmatābād on both sides of the Sefidrud. In Rudbār, for example less than 5 million kg of olives were harvested. The oil produced was too thick and not refined enough to be used as table oil, and thus mainly used for soap manufacturing (Stolze and Andreas 1885, p. 13; Schindler 1881, p. 357.)

In the 1890s, some 43, or according to another source 60, villages in the Rudbār district, between Rostamābād, Manjil, Ṭārom, and Raḥmatābād, were involved olive cultivation. Olive trees were not optimally cultivated. They were planted close together and thus grew into one another, often half a dozen not more per 5 meters. The trees were never thinned, pruned or trimmed; manuring was irregular, while watering was done once week (DCR 407, 1896, p. 2; Wills 1894, p. 400; Biddulph 1893, p. 16). There were an estimated 80-100,000 trees with an average yield per year of 85 lbs, resulting in an annual yield of about 6,000,000 lbs (DCR 407 (1896), p. 3.; PRO/FO (Public Records Office/Foreign Office) 60/527 “Report by Walter Townley,” 31 October 1890; DCR 191 (1891), Miscellaneous Series, “Report on the Cultivation of Olives in Northern Persia by Mr. Walter Townley,” pp. 1-3.) Output might have been doubled if better pressing technology had been used. Messrs. Kousis and Theophilaktos, Greek entrepreneurs who were also active in the timber industry, had the concession for the purchase, pressing, and refining of all olives in northern Iran, which had been granted in May 1890 for a period of 25 years. They built a factory at Rudbār in 1895, and, after having done research in Europe about the pressing and refining of olive oil, they decided to use Marseilles presses, although most of the machinery came from Great Britain. In 1896, Gordon saw the buildings, which they were erecting on the right bank of the river, and Churchill described the difficult undertaking to transport the machinery from the coast to the factory site. The entrepreneurs intended to export the oil to Russia and to that end they wanted the owners of the olive groves to sell their entire harvest to them. However, due to a sudden rise in customs duties on olives and olive oil in Russia their undertaking was not profitable anymore, and they suspended the business. The apprehension, and even some hostility against the factory, that had existed in the district that the purchase of all olives would drive up the price of soap was thus not realized (DCR 191, 1891, Miscellaneous Series, pp. 1-3; Gordon 1896, pp. 163-64; Abdullaev 1963, p. 31; DCR 407, 1896, p. 4). This did not mean, of course, the discontinuation of the production of olives, whose oil continued to be transformed into soap (Floor 2003, pp. 527-32).

In the first half of the 20th century olives remained a product of marginal agricultural and economic importance. Their production was not even mentioned in books dealing with the agricultural sector of Iran. Olives continued to be grown solely in the Manjil and Rudbār districts of the Elburz, with an average production of 2,500 tons around 1940 (Government of Great Britain, Geographical Handbook Series: Persia, pp. 38, 444, 451). In the second half of the 20th century olives and their oil became accepted by the Iranian consumer as an edible fruit and as a vegetable oil to be used in cooking olives and its cultivation therefore received more commercial attention. Although during the last 20 years Iran’s production and production share has have almost doubled, Iran only produces more than 0.2% of the world’s production. For despite its ancient roots, the production of olives remains a marginal affair. Mediterranean countries account for around 95% of the world’s olive cultivation (8,702,000 ha). Globally, Iran only ranked as 17th producer in 2003. The growing importance of olives in Iran’s cuisine is also emphasized by the fact that the production of olives, which during more than 800 years had remained limited to the Rudbār-Manjil area in Gilan, now also takes place at other locations in Iran. What is of further interest here is that now Qazvin rather than Gilān province has become the major producer of olives (Table 1).

Although Iran has 90 known varieties of olives, only three kinds are still cultivated for commercial use. (1) The oil-bearing olive (zaytun-e rowḡani), which has a white fruit and which represent about 60% of production. These have an oil content ranging from 18-23%; (2) the yellow olive (zaytun-e zard), which is a smaller fruit and which represents about 30% of cultivation; and (3) the snake olive (zaytun-e māri), thus called because the fruit is drawn-out and slender. It has less flesh than the other olives and is used as a table fruit, because of its special taste. Its cultivation represents about 7% of the total. These three olives each have different varieties such as fast- (zud-ras) and slow-growers (dir-ras) (Rāhnamā, 1995, III, p. 143).

Bibliography: Z. Z. Abdullaev, Promyshlennost i zarozhdenie rabochego klassa Irana v kontse XIX-nachale XX v., Baku, 1963. J. E. T. Aitchison, “Notes on the Products of Western Afghanistan and of North-Eastern Persia,” Transactions of the Botanical Society (Edinburgh) 18, 1890, pp. 1-228. Anonymous, Safarnāma-ye banāder va jazāyer-e Ḵalij-e Fārs., ed. Manuchehr Sotuda, Tehran, 1988. Qahramān Mirzā Salur ʿAyn-al-Salṭana, Ruznāma-ye Ḵāṭerāt, 10 vols., Tehran, 1997. G. Besnard, P. Baradat, and A. Bervillé, “Genetic Relationships in the Olive(olea europaea L) Reflect Multilocal Selection of Cultivars,” Theoretical and Applied Genetics 102, 2001, pp. 251-58. C. E. Biddulph, Four Months in Persia and Visit to the Trans-Caspia, London, 1893. Clement Augustus Baron de Bode, Travels in Luristan and Arabistan, 2 vols. in 1, London, 1845. M. Bohler, Safarnāma-ye Bohler (Joḡrāfiyā-ye Rašt wa Māzandarān) ed. ʿAli-Akbar Ḵodāparast, Tehran, 1977. A. Chodzko, “Le Ghilan ou les marais caspiens,” Nouvelles annales des voyages et des sciences géographiques, February 1850, pp. 193-215. Harry De Windt, A Ride to India across Persia and Baluchistan, London, 1891. Edward B. Eastwick 1864, Journal of a Diplomate’s Three Years’ Residence in Persia, 2 vols., London, 1864. Moḥammad Ḥasan Khan Eʾtemād-al- Salṭana, Meʾrāt al-boldān, 4 vols. in 3, Tehran, 1989. Willem Floor, Agriculture in Qajar Iran, Washington, D.C., 2003. Frederika von Freygang, Letters from the Caucasus and Georgia, London, 1823. Sir Frederic J. Goldsmid, “Notes on Eastern Persia and Western Beluchistan,”JRGS 37, 1867, pp. 269-97. Thomas Edward Gordon, Persia Revisited, London, 1896. Government of Great Britain, Geographical Handbook Series: Persia, London, 1945. Engelbert Kaempfer, Die Reisetagebücher, ed. Karl Meier-Lemgo, Wiesbaden, 1968. Berthold Lauffer, Sino-Iranica. Chinese Contributions to the History of Civilization in Ancient Iran, with Special Reference to the History of Cultivated Plants and Products, Chicago, 1919. G. Melgunov, Das südliche Ufer des Kaspischen Meeres, oder, die Nordprovinzen Persiens, tr. J. Th. Zenker, Leipzig, 1868. Mirzā Ebrāhim, Safarnāma-ye Astarābād wa Māzandarān wa Gilān, Tehran, 1976. Gerhard Friedrich Müller, Sammlung russischer Geschichte, 9 vols., St. Petersburg, 1764. J. E. Polak, “Beitrag zu den agrarischen Verhältnissen in Persien,” Mittheilungen der K.-K. Geographischen Gesellschaft 6, 1862, pp. 107-43. Moḥammad-Taqi Rāhnamā, “Kešāvarzi-ye Gilān,” in Ebrāhimi Eṣlāḥi ʿArabāni,Ketab-e Gilān, 3 vols., Tehran, 1995, vol. 3., pp. [author: please indicate the page numbers and the full name of the editor (underlined)]. A. Houtum Schindler, “Reisen im südlichen Persien 1879,” Zeitschrift der Gesellschaft für Erdkunde zu Berlin 16, 1881, pp. 312-31. Friedrich Spiegel, Erānische Alterthumskunde, 3 vols., Amsterdam, 1971 (1st ed. Leipzig, 1871-78). F. Stolze and F. C. Andreas, Die Handelsverhältnisse Persiens mit besonderer Berücksichtigung der deutschen Interessen, Gotha, 1885. Jean-Baptiste Tavernier, Voyages en Perse et description de e royaume, Paris, 1930. Joseph Pitton de Tournefort, A Voyage into the Levant, 3 vols., London, 1741. C. J. Wills, In the Land of the Lion and the Sun, London, 1894. Abbreviations used in the text: AP= Government of Great Britain, House of Commons, Parliamentary Papers, Accounts and Papers. DCR = Government of Great Britain, Diplomatic and Consular Reports.


|+| نوشته شده توسط سعید قنبرپور در سه شنبه دهم خرداد 1390  |
 زیتون چینی در راه ......

 

تا 3 سال دیگر درختان زیتون چینی بار می‌دهند. این در حالی است که پس از 15 سال از اجرای طرح طوبی هنوز باغ‌های ایران بازده منفی دارند.

این روزها منتظریم تا هر روز خبری درباره تسخیر بازار ایران با محصولات چینی بشنویم. این‌که گردو و سیر و کشمش چینی در شهرهای تولیدکننده این محصولات دیده شده، دیگر خبری قدیمی است. شایعه واردات سنگ قبر از چین نیز شنیده شد و خبر تکذیب کم‌قوتش هم رسیده است. حالا همه منتظرند که زیره چینی به کرمان برسد و زیتون چینی به رودبار. از قضا، چندی پیش برخی از سایت‌های خبری از این‌که زیتون چینی به رودبار رفته و انبوهی از روغن‌ زیتون‌های چینی در بازارهای رودبار دیده شده‌اند، نوشته بودند. این خبر را یکی از اعضای هیأت‌مدیره شورای ملی زیتون ایران تکذیب می‌کند و البته می‌گوید که چینی‌ها برای زیتون ایران نقشه کشیده‌اند و اگر کاری نکنیم تا چند سال آینده روغن زیتون چینی‌ هم به بازار می‌آید؛ مثل همه محصولات کشاورزی چینی، خوش رنگ و رو اما بی‌طعم و بی‌کیفیت.

طرحی به نام «طوبی» سال 72 در وزارت کشاورزی، پیش از این‌که وزارت کشاورزی با وزارت جهاد سازندگی ادغام شود، تعریف شد تا براساس آن، فضای کشت 4 محصول زیتون، پسته، بادام و فندق افزایش یابد. در این طرح وزارت جهاد سازندگی که آن زمان متولی منابع طبیعی بود، مکلف شد تا عرصه‌های قابل کشت را به کشاورزان واگذار کند و وزارت کشاورزی نیز تحقیقات، تامین نهال و ارائه تسهیلات به کشاورزان را بر عهده بگیرد. پس از ادغام این 2 وزارتخانه هم کل روند اجرایی طرح طوبی بر عهده وزارت جهاد کشاورزی قرار گرفت.

اکنون که 15 سال از شروع اجرای طرح طوبی می‌گذرد، این طرح در حوزه تولید زیتون همچنان به نتیجه‌ای نرسیده و به گفته نهادهای غیردولتی و باغداران، بسیاری از باغ‌های زیتون در سراسر کشور با بازده منفی روبه‌رو است. طبق اعلام وزارت جهاد کشاورزی، در کل کشور حدود 73 هزار هکتار باغ زیتون وجود دارد که از این میان امسال حدود 45 هزار تن زیتون برداشت شده است. به گفته باغداران، اگر کشاورزی به‌طور میانگین از هر هکتار زمین حدود 3 تن زیتون برداشت کند، به نقطه مرزی بین سود و زیان می‌رسد و اگر برداشت کمتر از این میزان باشد، متضرر می‌شود. اما آمار نشان می‌دهد که به‌طور میانگین در هر هکتار از زمین‌های کشاورزی کاشت زیتون، فقط 6/1 تن زیتون به دست می‌آید که گویای ضرردهی زمین‌های بسیاری از باغداران است. براساس اعلام وزارت جهاد کشاورزی، حدود 42 هزار هکتار از زمین‌های زیتون بازده ندارند.

با این حال، احمد بلندنظر، رئیس شورای ملی زیتون ایران، می‌گوید هنگام اجرای طرح طوبی ارقامی از زیتون که برای یک منطقه مناسب بوده، به جایی برده شده که با آب و هوای باردهی آن نوع زیتون تناسبی نداشته است. او می‌افزاید: «به‌طور مثال ارقامی را که در رودبار به شکل مناسبی بار می‌دادند به خوزستان و فارس بردند و کشت کردند که اکنون بعد از 6 سال این ارقام در آنجا بار نمی‌دهد. ما تنوع بسیاری در ارقام زیتون و البته اقلیم‌های بسیار مختلف و متعددی داریم که به دلایل علمی همه ارقام زیتون در همه مناطق بار نمی‌دهد.» بلندنظر اضافه می‌کند: «بعد از گذشت 15سال از اجرای طرح طوبی، میزان محصولی که تولید شده‌ 40 تا 50 هزار تن است که اگر این رقم را در مقایسه با سرمایه‌گذاری انجام‌ شده، چه از طریق بودجه‌های سنواتی و چه از طریق بخش خصوصی، در نظر بگیریم، حداکثر 10 درصد سرمایه‌گذاری‌های انجام‌شده برگشت داده خواهد شد، در این صورت با توجه به بهره بانکی 16 درصد مشخص است که باغداران چه ضرری می‌کنند.»

دورخیز چین

از اوایل امسال شایع شده بود که زیتون و روغن زیتون چینی نیز به بازار ایران راه پیدا کرده است. طبیعی بود که این خبر با توجه به این‌که اقتصاد ایران بسیار متاثر از محصولات چینی است، به آسانی پذیرفته شود، اما نادر جلالت، عضو هیأت‌مدیره شورای ملی زیتون، در گفت‌وگو با «همشهری» این خبر را تکذیب می‌کند و می‌گوید: «چینی‌ها هنوز نتوانسته‌اند زیتون تولید کنند. البته براساس اطلاعاتی که ما داریم، آنها 2 میلیون نهال زیتون را از اسپانیا وارد کشور خود کرده‌اند. این زیتون‌ها از ارقامی است که در هر هکتار حدود 22 تن زیتون می‌دهد و دارای کاربرد دوگانه برای تولید روغن و کنسرو است.» جلالت می‌افزاید: «تا 3 سال دیگر این زیتون‌ها بار خواهند داد و در آن زمان است که شاهد خواهیم بود زیتون و روغن زیتون چینی هم وارد رودبار و طارم بشود، اما هنوز هیچ خبری از زیتون چینی نیست.»

از طرف دیگر صادر کردن یک محصول از کشوری به‌خصوص، لزوما به معنای تولید آن محصول در آن سرزمین نیست. مثلا می‌توان زیتون را از کشوری دیگر - مثل سوریه یا تونس- خرید، فراوری کرد و به کشور دیگر فرستاد. این روند در مورد خاویار، پسته، زعفران و... از محصولات کشور ما هم اتفاق افتاده است.

جلالت می‌گوید: «زیتون با این‌که در کشورهای مدیترانه‌ای محصولی بسیار شناخته‌شده است، هنوز برای کشورهایی مانند چین، روسیه و هند ناشناخته است و این کشورها بازار خوبی هستند تا چین را ترغیب کنند برای آنها زیتون تولید کند. این تلاش در حالی صورت می‌گیرد که زیتون ایران هنوز به شیوه سنتی به عمل می‌آید و به این ترتیب نمی‌تواند با کشاورزی علمی چین
مقابله کند.»

سرانه مصرف زیتون در ایران که حدود 170 گرم در سال است اصلا قابل مقایسه با سرانه مصرف زیتون در کشورهای مدیترانه‌ای مثل یونان با سرانه 24 کیلوگرم انواع فرآورده‌هادر سال نیست، اما همین سرانه نیز برای تولید داخلی ایران زیاد است و ناچار باید برای تامین نیاز بازار داخلی همچنان زیتون و روغن زیتون را وارد کرد. عضو هیأت‌مدیره شورای ملی زیتون ایران می‌گوید: «هنگام برداشت زیتون به این دلیل که کشاورزان داخلی ضرر می‌کنند، نباید اجازه واردات صادر شود. اما برای کارخانه‌های روغن‌کشی و مصرف در روزهایی غیر از فصل برداشت، باید دست به واردات منطقی بزنیم وگرنه عملا قاچاق زیتون را افزایش داده‌ایم.»

عقب‌ماندگی از بازار جهانی

وقتی زیتون تولیدشده یا شیوه فراوری، نامرغوب باشد، روغن نامرغوبی نیز به‌دست می‌آید. براساس پیش‌بینی‌های جهانگیر عرب، مجری طرح زیتون وزارت جهاد کشاورزی، در سال 89 حدود 7 هزار تن روغن زیتون تولید خواهد شد، اما این رقم در مقایسه با زمین‌های زیرکشت زیتون سراسر کشور، عدد کوچکی به‌شمار می‌رود. روغنی که از زیتون‌های داخلی به دست می‌آید، معمولا بودار است و کیفیت روغن‌های وارداتی را ندارد، به همین دلیل حتی در بازار داخلی هم با بی‌مهری روبه‌رو می‌شود.
در بازارهای بین‌المللی زیتونی مرغوب محسوب می‌شود که وزن دانه‌های آن بالای 5 گرم باشد، اما معمولا زیتون ایرانی وزنی زیر این مقدار دارد. اندازه دانه‌ها، درصد روغن و طعم 3 مولفه‌ای است که کیفیت زیتون را براساس آن می‌سنجند. در صنایع غذایی از زیتون برای تولید روغن، نیز به‌صورت بسته‌بندی کنسروی استفاده می‌کنند، اما از زیتون‌های ایران به‌دلیل ریز بودن معمولا در بازارهای بین‌المللی استقبال نمی‌شود.

روغن قاچاق

طبق طرح طوبی بنا بود کشاورزی ایران در تولید زیتون خودکفا شود، اما هنوز این اتفاق نیفتاده است و در بازار ایران انواع کنسرو زیتون‌ و بطری‌های روغن ‌زیتون‌ خارجی دیده می‌شود که با استقبال خریداران نیز روبه‌رو شده است. روغن زیتون وارداتی طعم و رنگ بهتری دارد، اما گران‌تر است. همچنین تعدادی از شهروندان از روغن‌هایی که به‌صورت قاچاق وارد کشور می‌شود به‌دلیل ارزانی آن استفاده می‌کنند. به گفته نادر جلالت، عضو هیأت‌مدیره شورای ملی زیتون ایران، اغلب روغن زیتون‌های قاچاق مخلوطی از روغن مایع با پارافین است که نه تنها فایده غذایی ندارد، سرطان‌زا هم هست. جلالت می‌گوید: «اگر از کارخانه‌داران و باغداران حمایت شود و واردات هم منطقی صورت گیرد، هیچ وقت شاهد قاچاق نخواهیم بود که هم سلامت هموطنان را به خطر می‌اندازد و هم به اقتصاد کشور صدمه می‌زند.»

روغن‌ زیتون درجه‌بندی های مختلفی دارد که مرغوب‌ترین آن فوق بکر (اکسترا ویرجین) نام دارد. در ایران نیز روغن‌هایی با این درجه‌بندی تولید می‌شود که با آزمایش چشایی ساده قابل تشخیص است. برای تشخیص روغن زیتون فوق بکر، مصرف‌کننده باید یک قاشق از آن را، چند ثانیه در دهان بچرخاند و با هوا آن را پایین بدهد. اگر پس از چند لحظه تلخی و تندی روغن در انتهای گلو حس شود، روغن فوق بکر و اصل است و همه خواص درمانی و غذایی را که برای روغن زیتون شمرده می‌شود، دارد. فرقی هم نمی‌کند که این روغن داخلی یا وارداتی باشد یا حتی روغن زیتونی باشد که شاید در آینده نزدیک چینی‌ها به ایران وارد خواهند کرد.

زیتون، محصولی که در ایران کمتر خورده می‌شود

کشت زیتون در ایران سابقه بسیار کهنی دارد که به گفته برخی از مورخان به حدود 2300 سال پیش می‌رسد. در سفرنامه ناصر خسرو نیز از وجود زیتون در طارم رودبار سخن به میان آمده است. البته برخی نیز معتقدند که درخت زیتون همزمان با کوچاندن کرمانج‌زبانان نواحی شمال سوریه و حلب، در 600 سال پیش هنگام حکومت شاه‌عباس صفوی به ایران وارد شده است.

به هر تقدیر، درخت زیتون امروز در ایران ریشه دوانده و در 26 استان کشور کشت می‌شود که استان‌های زنجان، قزوین و گیلان به‌ترتیب رتبه‌های اول تا سوم را در تولید آن دارند. قدیمی‌ترین شهری که زیتون در آن کشت می شود، رودبار در استان گیلان است. در این شهر انواع زیتون به عمل می‌آید و به همین دلیل ایستگاه تحقیقات زیتون نیز در رودبار تاسیس شده است. فعالیت این ایستگاه پس از زلزله سال 69 متوقف شد و پس از 17 سال به تازگی دوباره آغاز به کار کرده است. نامگذاری «سومین کلکسیون جهانی زیتون» بر باغ مادری زیتون در علی‌آباد رودبار نیز نشان‌دهنده قدمت کشت زیتون در این منطقه است. در این باغ 43 گونه درخت زیتون خارجی و 7 رقم زیتون بومی یک تا 15 ساله وجود دارد.

با این‌که در مناطقی که استعداد کاشت زیتون وجود دارد، کشاورزان از کاشت آن به‌دلیل گران بودن این میوه در مقایسه با سایر محصولات کشاورزی استقبال می‌کنند، ایران جزو برترین تولیدکنندگان زیتون محسوب نمی‌شود. زیتون در کشورهایی که دارای آب و هوای مدیترانه‌ای است، به خوبی رشد می‌کند. اسپانیا، ایتالیا، یونان، سوریه، ترکیه و تونس به‌ترتیب کشورهای برتر تولیدکننده زیتون در جهان به‌شمار می‌روند.

با این‌که همواره بر فواید استفاده از روغن زیتون تاکید شده است، مصرف سرانه آن در ایران که از تولیدکنندگان زیتون به‌شمار می‌رود، بسیار کمتر از میانگین جهانی است. سرانه مصرف جهانی زیتون سالانه 500 گرم است در حالی که ایرانی‌ها به‌طور متوسط 170 گرم مصرف می‌کنند. البته در برخی نقاط ایران این سرانه بیشتر است؛ مثلا سرانه مصرف زیتون در گیلان 450 گرم برآورد می‌شود.

زیتون رسیده حدود 30 درصد روغن دارد که مخلوطی از اسیدهای چرب مقوی است. این میوه دارای ویتامین های « آ» و‌ « ای» و املاح سدیم و آهن است. زیتون نقرس و رماتیسم را درمان می‌کند و برگ آن درمان‌کننده فشار خون و زخم‌های عفونی است. شیرابه‌ای قندی با نام «مان زیتون» از ساقه این درخت ترشح می‌شود که مصرف خوراکی دارد. روغن زیتون، سوزش و درد ناشی از سوختگی را نیز تسکین می‌دهد و از بروز تاول جلوگیری می‌کند. کمپرس پوست با روغن زیتون هنگام آفتاب‌زدگی، سرمازدگی، گزش مار، عقرب و حشرات سبب تسکین درد و سوزش و التیام می‌شود. همچنین ماساژ پوست با روغن زیتون، تعریق زیاد را کاهش می‌دهد و مژه و ابرو را تقویت می‌کند. ماساژ پوست سر با روغن زیتون هم باعث تقویت پوست و مو می‌شود، شوره سر را می‌برد و موهای سپید شده را سیاه می‌کند.

منبع: http://www.hamshahrionline.ir/ne

DIV class=tagzعقب‌ماندگی از بازار جهانی
|+| نوشته شده توسط سعید قنبرپور در سه شنبه دهم خرداد 1390  |
 کنسروي زيتون سياه

در کشورهای تولید کننده عمده کنسرو زیتون از قبیل اسپانیا، یونان و ایتالیا ، حدود 50% از زیتونهای مصرفی به روش کنسرو سیاه زیتون تهیه میشوند.

برای تهیه این نوع کنسرو از روشهای گوناگونی استفاده می شود که یکی از روشهای ساده آن به قرار زیر است:

1- پس از اینکه میوه های زیتون بر روی درخت زرد شده و کم و بیش متمایل به رنگ سیاه شدند (پیش از چروکیده شدن) ، زیتونها را برداشت نموده و تمیز می نمایند.

 

2- سپس زیتون ها را 3 الی 4 نوبت بطور متناوب در محلول سود یک درصد قرارداده و هوا می دهند. بدین ترتیب که روز اول مدت 24 ساعت در محلول سود 1% قرارداده و روز دوم آنها را از سود بیرون آورده و (با پهن کردن بر روی پارچه تمیز و یا قرار دادن در سبد پلاستیکی) بمدت 24 ساعت در معرض هوا قرار می دهند. مجدداً در نوبت دوم (برای روزهای سوم و چهارم) 24 ساعت در محلول سود 1% قرار داده و 24 ساعت هوادهی انجام می گردد. نوبت سوم (روزهای پنجم و ششم) و نوبت چهارم که در روزهای هفتم و هشتم است بهمان ترتیب عمل می گردد.

توجه: برای زیتونهای از ارقام لطیف و ریز(مانند ماری و کرونائیکی)، نوبت چهارم لازم نیست.

 

3- بعد از آخرین نوبت سود دهی، زیتونها را در آب نمک 10-8 درصد به همراه یکی از ترکیبات زیر برای مدت 3 هفته نگهداری می کنند:

-سولفات آهن خوراکی به نسبت یک در هزار (1000 ppm)  یا 10گرم برای 10 کیلو گرم زیتون

یا

-گلیکونات آهن یا لاکتات آهن به نسبت نیم در هزار یا 5 گرم برای 10 کیلو زیتون

 

4- سپس غلظت آب نمک را به 3% رسانیده و زیتون سیاه آماده مصرف می شود. بهتر است قبل از مصرف، حدود یک هفته در آب نمک 3% باقی بماند.

بنا به ذائقه مصرف کننده میتوان پس از خارج کردن هسته زیتون، کنسرو تهیه شده را با چاشنیهای مختلف مانند مغز پسته فراوری نمود.

در تهیه و مصرف کنسرو سیاه زیتون توجه به نکات زیر لازم است.

الف-  چنانچه کنسرو سیاه زیتون مدت زیادی در آب نمک غلیظ قرار گیرد، رنگ آن از سیاهی به زردی متمایل می گردد که می توان برای مدت کوتاهی آن را از محلول بیرون آورده و بمدت یک تا دو ساعت هوادهی نمود. رنگ آن مجدداً سیاه خواهد شد و یا میتوان زیتونها را در ظروف شیشه ای در برابر نور قرار داد.

ب- می توان زیتونهای کنسروی سیاه شده را قبل از مصرف یا ارائه به بازار با مقدار کمی روغن زیتون و با کمک یک عدد برس تمیز جلا داده که براق و بازار پسند خواهد شد.

پ- باید توجه داشت که علاوه بر سولفات آهن خوراکی و گلیکونات آهن می توان از مواد مجازخوراکی مانند قرصهای آهن خوراکی و حتی کاکائو برای تهیه کتسرو سیاه زیتون استفاده کرد.

توجه: در برخی موارد مشاهده شده است که افراد ناآگاه و یا سودجو، برای سیاه کردن زیتون از مواد غیر مجاز غیرخوراکی مانند براده آهن و یا قطعات میل گرد آهنی استفاده می نمایند. این عمل علیرغم کارائی، از لحاظ بهداشتی غیر مجاز بوده و قابل توصیه نمی باشد. ضمن اینکه مصرف بیش از حد مواد خوراکی مجاز نیز می تواند عوارضی از قبیل خشکی دهان و مری و حساسیت روده را در پی داشته باشد. با توجه به این موضوع توصیه می شود قبل از خرید و مصرف انواع زیتون سیاه موجود در بازار، حتما از صحت عمل آوری زیتون مطمئن شد.

ت- چنانچه زیتونهای کنسروی به عمل آمده اعم از سیاه یا سبز نرم شده باشند، اضافه کردن یون کلسیم(Ca - -) مانند افزودن آب آهک یا قرصهای کلسیم دار(کلرور کلسیم)، موجب  سفت شدن زیتون خواهد شد.

ث- بهترین نوع زیتون برای تهیه کنسرو زیتون سیاه از ارقام ماری کوچک، زرد زیتون زیتون روغنی شمال(در استان فارس بنام شنگه معروف شده است)، فیشمی، کنسرو الیا ومیشن و از ارقام دانه ریز نوع زیتون کرونائیکی است. تقریبا تمام ارقام زیتون پس از رسیدن بر روی درخت بتدریج از رنگ سبز به رنگ تیره ( ترکیبی از بنفش و بنفش مایل به سیاه) تغییر رنگ می دهند ولی هیچ کدام در زمان نارس بودن رنگ تیره و یا سیاه ندارند.

|+| نوشته شده توسط سعید قنبرپور در شنبه سی ام بهمن 1389  |
 درباره زیتون

زیتون

تازه کردن چاپ 

دید کلی

زیتون که نام علمی آن اولئا اوروپا می‌باشد از خانواده اولئاسه است در این خانواده جنسهای زیادی که اغلب آنها در نواحی گرم یا نیمه گرم زندگانی می‌کنند وجود دارد. از حیث ظاهر این گیاهان تفاوت زیادی با یکدیگر دارند و از درختچه تا درخت بلندترین بین آنها مشاهده می‌شود.



تصویر

موطن اصلی و قدمت زیتون

زیتون تقریبا از 3000 سال قبل از میلاد مسیح مورد استفاده قرار می‌گرفته است. این گیاه از نواحی گرم و نیمه گرم می‌باشد و موطن اصلی آن را در سوریه و جنوب ترکیه می‌دانند و از این نقاط به سایر نواحی که دارای آب و هوای مدیترانه‌ای هستند برده شد و اکنون از دامنه‌های غربی هیمالیا در شرق تا سواحل اقیانوس اطلس در مغرب و در دو طرف دریای مدیترانه درخت زیتون کاشته می‌شود. علاوه بر نواحی نامبرده در آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی و استرالیا این محصول را نیز می‌کارند و مورد استفاده قرار می‌دهند.

مشخصات گیاه شناسی درخت زیتون

برگ درخت زیتون متقابل و باریک و سبز تیره و دائمی و همیشه سبز است. برگ نسبتا ضخیم بوده و در قسمت فوقانی یعنی روی سطح برگ کاملا صاف و صیقلی است در صورتی که در سطح زیرین آن دسته‌های متفرق کرک مشاهده می‌شود. این کرکها در اطراف روزنه قرار دارند و نقش آنها جلوگیری از تبخیر در موقع گرما و خشکی هوا می‌باشد. جوانه گل زیتون در اواخر تابستان بین برگ و ساقه جوان همان سال ظاهر می‌شود ولی به حال رکود باقی می‌ماند تا بهار سال بعد که این جوانه رشد کرده و شاخه تولید می‌کند. گل زیتون دارای چهار گلبرگ و دو پرچم است و گل آذین آن خوشه‌ای است.


تصویر



جوانه گل روی شاخه همان سال ظاهر می‌شود ولی میوه زیتون روی شاخه سال قبل قرار دارد. تعداد گل در هر خوشه و بنابراین در تمام درخت خیلی زیاد است لذا مقدار دانه گرده نیز زیاد می‌باشد ولی تمام گلهای یک درخت تبدیل به میوه نمی‌شوند. شکل تنه درخت زیتون خیلی نامنظم است یعنی تنه درخت صاف و عمودی رشد نمی‌کند و اغلب برجستگیها و غده‌هایی روی تنه و شاخه‌های آن مشاهده می‌شود. روی ریشه درخت زیتون نیز مجموعه‌ای از جوانه‌ها ساقه هوایی فشرده به یکدیگر به شکل غده که اندازه آن به درشتی یک تخم غاز است مشاهده می‌شود.

آب و هوای مطلوب درخت زیتون

درخت زیتون یکی از گیاهان مناطق مدیترانه‌ای یعنی مناطقی که دارای هوای گرم و مرطوب که معمولا در زمستان درجه حرارت هیچگاه به صفر نمی‌رود می‌باشد. مع هذا در نواحی خشک اگر بتوان در فصل تابستان باغ را آبیاری کرد درخت زیتون کاملا رشد کرده محصول قابل ملاحظه‌ای می‌دهد. از نظر درجه حرارت نیز درخت زیتون که گیاه گرمسیری می‌باشد تا اندازه‌ای نسبتا زیاد تحمل سرما را می‌کند یعنی درختان جوان تا 9 درجه سرما و درختان مسن و بارور تا 12 درجه زیر صفر را تحمل می‌کنند.

سرمای شدید در درخت زیتون باعث شکاف خوردن پوست درخت شده و در محل شکاف باکتریهای مخصوصی تولید برآمدگی می‌کنند و کم‌کم تعداد این گره‌ها زیاد شده تا بالاخره باعث خشک شدن درخت می‌گردد. سرما به برگها صدمه قابل ملاحظه‌ای نمی‌زند و میوه‌های سرمازده که پلاسیده و کوچک بمانند فقط برای تهیه روغن زیتون قابل استفاده می‌باشند.



تصویر

خاک مطلوب درخت زیتون

درخت زیتون را در هر نوع زمین می‌توان کاشت ولی مقدار محصول همیشه متناسب با درجه حاصلخیزی و مرغوبی خاک می‌باشد برای برداشت محصول کافی و مرغوب باید درخت زیتون را در زمینهای عمیق و حاصلخیز کاشت. در زمینهایی که سطح‌الارضی کم عمق می‌توان زیتون کاری کرد. از کاشت این درخت در اراضی مرطوب و یا زمینهای شور باید خودداری شود.

ازدیاد درخت زیتون

درخت زیتون را می‌توان به طرق مختلف زیاد کرد. بعضی از کلیه وسایل تکثیر مانند کاشت هسته ، قلمه ، خواباندن شاخه و پیوند پایه بذری می‌توان استفاده کرد. بین طرق مختلف تکثیر بیشتر از کاشت هسته برای تهیه پایه و پیوند و قلمه خشبی و یا نیمه خشبی استفاده می‌کنند.

کود و حفظ حاصلخیزی خاک در باغ زیتون

کودهای ازته در درشتی میوه و مقدار محصول زیتون اثر زیاد دارد. در عمل چون ازت در زمین مخصوصا در اراضی فاقد مواد آلی به مقدار بسیار کم موجود است باید هر سال مقداری کود دامی و شیمیایی ازته به درخت داد. کود دامی اثر سریع‌تر ندارد ولی در زمینهایی که از حیث حاصلخیزی ضعیف هستند و مخصوصا برای اصلاح خواص فیزیکی خاک لازم است و درصورتی که بهای کود دامی زیاد باشد و از نظر اقتصادی مقرون به صرفه نباشد باید حتما از کود سبز برای تامین مواد آلی زمین یعنی هوموس استفاده کرد.


تصویر



در اراضی ضعیف برای هر درخت زیتون و در مدت سه سال اول هر ساله مقدار 500 گرم ازت در اسفند یا فروردین ماه باید با خاک مخلوط کرد. در اراضیهای حاصلخیز و مرغوب می‌توان از کود شیمیایی اولیه یعنی 500 گرم ازت برای هر درخت صرفنظر کرد و فقط برای حفظ حاصلخیزی خاک کود دامی و یا کود سبز را مورد استفاده قرار داده فقط 200 تا 250 گرم ازت سالیانه برای هر درخت کافی می‌باشد.

 

|+| نوشته شده توسط سعید قنبرپور در پنجشنبه بیست و هشتم بهمن 1389  |
 آشنایی با خواص زیتون

آشنایی با خواص زیتون

تغذیه > آشنایی با خواص خوراکی‌ها  - همشهری آنلاین - شهره فرجی:
زیتون، می‌تواند از بروز بیماری‌های قلبی پیشگیری کند و اشتها را افزایش دهد.

زیتون درختچه‌ای است به ارتفاع حدود سه متر که در شرایط مساعد، ارتفاع آن به 12 متر و قطر تنه‌اش به 3 متر می‌رسد.

چوب درخت زیتون بسیار سخت و مقاوم و رنگ آن زرد است که خطوط قهوه‌ای رنگ در آن وجود دارد.

این گیاه در اوایل تابستان شروع به گل دادن می‌کند و میوه آن کم‌ کم و در اواخر تابستان به ثمر می‌رسد که در این هنگام زیتون سبز روشن است و در اواخر پاییز به رنگ سبز تیره در‌می‌آید.

اگرچه میوه این گیاه، حاوی چربی بالایی (بین 35- 15 درصد) است با این وجود منبع خوبی از اسید اولئیک (اسیدهای چرب اشباع نشده امگا9) و ویتامین E است.[اسیدهای چرب ضروری را به رژیم غذایی‌تان اضافه کنید]

زیتون می‌تواند از بروز بیماری‌های قلبی پیشگیری کند و اشتها را افزایش ‌دهد.

برگ زیتون کاهش دهنده فشارخون است و جوشانده آن برای تسکین درد دندان مفید است.

روغن زیتون علاوه بر کاهش کلسترول و پیشگیری از بروز عوارض عروقی، مانع رسوب کلسترول درون رگ‌ها و تنگ شدن آن‌ها می‌‌شود.

زیتون و روغن آن میزان قند خون را تنظیم می‌کند و خاصیت ضد سرطان و ضد التهابی دارد و ممکن است از التهاب روده پیشگیری ‌کند. زیتون برای پیشگیری و درمان آسم و آرتروز نیز می‌تواند مفید باشد.[روغن زیتون شاید باعث محافظت ازالتهاب روده شود]

|+| نوشته شده توسط سعید قنبرپور در پنجشنبه بیست و هشتم بهمن 1389  |
 مولتی میلیاردر ایرانی،صاحب باشگاه برزیلی

به گزارش آخرین نیوز  زندگی کیا جورابچیان ابهامات بسیار جدی و زیادی دارد و حیرت‌آور است که این مجهولات، حتی شامل تاریخ تولد، زمان مهاجرت و حتی اسم کامل او هم می‌شود!

یک مرد، ۲تاریخ تولد و ۴هویت!

آنچه مسلم است این‌که کیاجورابچیان یک نفر است(!) و فعلا شخص دیگری با چنین اسامی و چنین شرایطی اعلام موجودیت نکرده. با این‌حال همین‌ مرد ثروتمند ایرانی، خودش به اندازه یک گروهان اسم و هویت دارد! در مورد او ۲تاریخ تولد ۱۴ جولای ۱۹۷۱ و ۱۴ جولای ۱۹۷۰ ذکر می‌شود، گرچه خرده‌تاریخ‌های دیگری هم در این باب وجود دارند که از مرورشان صرف نظر می‌کنیم. با این حال ۲هویت قطعی کیا، چیزی است که بسیاری از رسانه‌های دنیا را گیج کرده. برخی او را با نام کیا جورابچیان می‌شناسند و برخی دیگر کیاوش جورابچیان و جالب این‌جاست که تاجر ایرانی در حال حاضر به هر ۲نام شناسنامه دارد؛ یکی با تابعیت انگلیسی و دیگری با ملیت کانادایی!

موضوع وقتی عجیب‌تر می‌شود که بدانیم بعد از افشاگری روزنامه سان در مورد این ۲شناسنامه جورابچیان، رقیب جنجالی‌اش در انگلستان یعنی دیلی میل گزارش داد‌ که مرد ایرانی، ۴ هویت با چهار آدرس در انگلستان و کانادا دارد و در گزارشش‌، یکی از نام‌های وی را «کیا کیاوش»، تابعه کانادا ذکر کرد‌! به رغم این همه ابهام در مورد زندگی جورابچیان و با وجود این‌که هنوز کسی نمی‌داند او در ۶سالگی به همراه پدرش- که کارگزار مرسدس بنز در تهران بود- به آمریکا رفته یا در ۱۰‌سالگی، نکات روشن‌تری هم در سوابق آقای کیا به چشم می‌خورد. از جمله این که وی تحصیلاتش در رشته شیمی را در کالج کویین مری دانشگاه لندن نیمه‌تمام گذاشته، وارد تجارت شده و‌ یک شرکت نفتی در آمریکا تاسیس کرده است!

مثلثی که بوی نفت می‌دهد!

چرا و چگونه‌اش چندان معلوم نیست، اما کیا جورابچیان در بدو ‌ورودش به دنیای بیزینس با ۲میلیاردر سرشناس و متنفذ نفتی روسی آشنا می‌شود که یکی از یکی مشهورترند؛ بوریس برژوفسکی و رومن آبراموویچ! اولی دوست نزدیک بوریس ‌یلتسین بود که نفوذ زیادی در دولت روسیه داشت و از او به عنوان «عالی‌جناب خاکستری کرملین» یاد می‌شد و ‌دومی هم که نیاز به معرفی ندارد، گرچه باید در موردش حتما به این نکته اشاره کرد که زیر پروبال او را هم همین آقای برژوفسکی، یعنی سلطان نفت روسیه گرفت! به هر حال شرکت نفتی کیا در آمریکا به ثمر می‌نشیند، چنان‌که او سال‌ها بعد می‌تواند آن را به قیمت قابل توجه ۵۰‌میلیون دلار بفروشد.

بعدها نوبت انجام ماموریت‌های دیگری توسط کیا، برای بوریس می‌رسد که در یکی از معروف‌ترین آن‌ها، جورابچیان به شکل نامحسوسی مامور خرید بزرگ‌ترین روزنامه اقتصادی روسیه به نام «کامرسانت» برای برژوفسکی می‌شود؛ نشریه‌ای که مشکلات مالی فراوانی داشت، اما مسئولانش تحت هیچ شرایطی حاضر نبودند آن را به بوریس بفروشند.

بنابراین راه مناسب این بود که کیا با ظاهر جذابش وارد عمل شود، کامرسانت را بخرد و سه ماه بعد به رئیسش بفروشد! به تدریج اما، نوبت به سرگرمی اصلی روس‌ها هم رسید؛ فوتبال! کیا با توجه به حمایتی که از طرف دوستان پرنفوذش شامل او می‌شد، شرکت بزرگی با نام مخفف MSI در انگلستان تاسیس کرد که اسم کامل آن «مدیان اسپورتس اینوسمنت» یا «شرکت سرمایه‌گذاری ورزش رسانه‌‌ای» بود. این شرکت که ماموریت انجام سرمایه‌گذاری‌های گوناگون روی فوتبال را داشت و البته از مساله متداول نقل و انتقال بازیکنان هم غافل نبود، زمانی برای خودش نامی جهانی دست و پا کرد که توانست باشگاه مشهور کورینتیانس برزیل را بخرد!

مالک ۱۰ساله غول برزیلی!

خبر تصاحب ۵۱‌درصد سهام باشگاه بسیار مشهور کورینتیانس برزیل توسط کیاجورابچیان و شرکت MSI توجه همه جهانیان را به خودش جلب کرد، چرا که با توجه به اعتبار این غول برزیلی، به نظر نمی‌رسید کسی حاضر به واگذاری آن باشد. با این وجود، مشکلات مالی کورینتیانس، به علاوه پیشنهاد وسوسه‌انگیز کیا، در نهایت باعث شد او در سال۲۰۰۴، به مدت ۱۰ سال مالک این باشگاه شود. سروصداهای جورابچیان اما، بلافاصله اوج گرفت.

خرید ستاره‌های بزرگ، پرداخت بدهی و تزریق روحیه به تیم باعث شد

کورینتیانس در سال ۲۰۰۵ قهرمان لیگ سراسری برزیل شود. با این حال سیر نزولی‌‌ پس از همین قهرمانی آغاز شد. پلیس برزیل، جوان ایرانی مرموز را رها نمی‌کرد و هر روز از وی توضیح می‌خواست، تیم وارد بحران شده بود و طی ۱۸‌ماه، ۷‌مربی را روی نیمکت خودش می‌دید و در مجموع به نظر می‌رسید ماموریت کیا در «ریو» به پایان رسیده باشد. به همین راحتی هم بود که وقتی حکم بازداشت وی توسط یک قاضی برزیلی صادر می‌شد، جورابچیان از این کشور خارج شده بود و در کمال شگفتی، داشت در کنار ته‌وس و ماسکرانو با پیراهن وستهام عکس یادگاری می‌انداخت!

خریدار وستهام، طرفدار آرسنال، دشمن چلسی!

هرگز نمی‌توان روی پایداری معادلات قدرت، برای مدت زمانی طولانی حساب باز کرد. درست به همین خاطر هم بود که وقتی روابط برژوفسکی و آبراموویچ «شکر آب شد»‌و مثلث روسی- ایرانی از هم پاشید، بوریس به کیا ماموریتی در جزیره داد تا شاید بتواند مچ جاه‌طلبی‌های رومان را در چلسی به زمین بخواباند.

کیا جورابچیان که همواره طرفدار آرسنال بوده و شاید بسیاری از خرید این باشگاه به عنوان بزرگ‌ترین آرزوی وی یاد کنند، ماموریت یافت با انتقال عجیب ماسکوانو و ته‌وس به وستهام از طریق MSI، مقدمات خرید این تیم فوتبال را فراهم کند. ۲انتقال کذایی با سروصدای زیاد و بهت و حیرت جهانیان، اندکی پس از جام جهانی انجام شد، اما همه چیز مطابق انتظار پیش نرفت تا مذاکرات بر سر تصاحب وستهام به بن بست بخورد و همه چیز بلاتکلیف باقی بماند.

کیا؛ بمبی که هر لحظه ممکن است منفجر شود

شاید بسیاری از مسائل در گذشته کیاجورابچیان مبهم باشد، اما به طور قطع می‌توان ادعا کرد آینده این مرد ۴۰‌ساله ایرانی، حتی از گذشته او نیز مجهول‌تر و معمایی‌تر به نظر می‌رسد. تردید نداشته باشید که طی سال‌های آینده، باز هم نام مالک MSI و شریک نفتی برژوفسکی بر سر زبا‌ها خواهد افتاد. او بمبی است که هر لحظه می‌تواند منفجر شود. شاید روزی در ورزشگاه خانگی آرسنال، یا در لیورپول و شاید حتی همین‌جا، در ایران، جایی که کیا ۳۰ سال است آن را ترک کرده، اما از یاد نبرده است!
|+| نوشته شده توسط سعید قنبرپور در دوشنبه هجدهم بهمن 1389  |
 
 
بالا